یک سئوال ، یک پاسخ

اگر(( ابرار)) تنها برای ذات پاک خدا کار می کنند، پس چرا می گویند ما از عذاب روز قیامت بیمناکیم ؟( اشاره به آیه هفتم سوره انسان) آیا انگیزه ی الهی ، با انگیزه ی ترس از عذاب قیامت ، سازگار است؟
با توجه به یک نکته پاسخ این سئوال روشن می شود ، و آن این که ابرار به خاطر خدا گام بر می دارند ، و اگر از عذاب قیامت می ترسند به خاطر آن است که عذاب الهی است ، واگر به نعمت های بهشت علاقه دارند چون این نعمت ها از ناحیه او است ، و این همان چیزی است که در باب (( نیت عبادت )) در فقه مطرح است که می گویند : قصد قربت در عبادات منافات با انگیزه ی علاقه به ثواب وترس ار عذاب و یا حتی کسب مواهب مادی این دنیا از سوی خداوند (مانند نماز استسقا برای نزول باران) ندارد ، زیرا همه این ها بازگشت به خداوند می کند ، و به اصطلاح از قبیل (( داعی بر داعی )) است ، هر چند مرحله ی عالی عبادت این است که علاقه به نعمت های بهشت و ترس از عذاب دوزخ نیز انگیزه ی آن نباشد بلکه یک پارچه به عنوان (( حباً لله )) انجام گیرد
تعبیر به (( انا نخاف من ربنا یوماً عبوساً قمطریرا )) (سوره انسان ، آیه دهم ) نیز شاهد بر این است که این خوف نیز خوف از پروردگار است

منبع : تفسیر نمونه جلد بیست و پنجم / مولف : آیت الله مکارم شیرازی و همکاران